۰۴/۰۸/۱۴۰۵ – رئیس سازمان امور قضایی نیروهای مسلح
بسمالله الرحمن الرحیم
با سلام به امامزمان و با درود به روان مقدس امامین انقلاب، و سلام و درود به رهبر معظم جمهوری اسلامی ایران، رهبر مسلمین جهان، و سلام مجدد به محضر شما عزیزان و همه نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران.
عرض تسلیت ایام شهادت حضرت صدیقه کبری فاطمه زهرا سلاماللهعلیها، و با آرزوی پیروزی مظلومین عالم، مخصوصاً فلسطین مظلوم، غزه مظلوم، لبنان مظلوم، اسلام مظلوم، انسان مظلوم، بر گرگهای بینالمللی.
خیلی خوش آمدید. هم از دیدارتان بهرهمند شدم، هم از فرمایشاتتان و به حق چنین است. دنیای امروز را که تا حد زیادی پردهبرداری شده، و کمتر کسی هست که در این جریانات حق را از باطل و عدل را از ظلم تشخیص ندهد، مگر روی هوای نفسانی و انکار. گذشته تاریخ هم همین بوده، منتها خیلی جاها با یک روپوش، بههرحال، در اندیشه انسانها تصرف میکردند. امروز پردهها برداشته شده و حقیقت حال برای همه روشن است.
آن مسئله اصلی که مایه آزمایش حق و باطل است: «أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِیَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّیْلُ زَبَدًا رَابِیًا وَمِمَّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِی النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْیَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذَلِكَ یَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ [۱]». تمام حرف روی این است. بالاخره نظام حق، نظام باطل. امروز پوشیده نیست که زیر این آسمان کبود، روی این کره خاکی، آنچه که بهعنوان نظام هست، یعنی قانون اساسی، آنچه که مشروع است که انقلاب ما، اسلام ماست، نه یک کلمه کم، نه یک کلمه زیاد؛ بنابراین، این حق است. عمل نشود، طرف یا با عمل خلاف یا با ترک وظیفه، طرف مقصر است. به قانون ربط ندارد. قانون مثل نسخه پزشک است، حالا چه عمل بشود چه نشود. اما این نظام، نظام حق است.
حالا بهعنوانمثال عرض میکنم: اگر یکنفری قتلی را انجام داد و بعد طبق قانون که «وَلَكُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ یَا أُولِی الْأَلْبَابِ [۲]» محکوم شد به اعدام، حالا میخواهند حکم را اجرا کنند. آن مسئولی که رفته صبح او را از محل نگهداریاش تا پای چوبه دار بیاورد، اگر به این محکوم به قتل، بهخاطر جنایت کشتن فرد بیتقصیری، اگر آن مأمور یک سیلی زد به این آدم محکوم، ضمن اینکه او را میبرد پای چوبه دار، یک سیلی زد به او. خب اینجا حکمش چیست؟ حکمش چیست؟ حکمش «وَلَكُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ یَا أُولِی الْأَلْبَابِ[۳]» است؛ باید سیلی بخورد. چرا؟ چون حکم عادلانهای که برای کشتن یک فرد غیر مقصر، او را به اعدام محکوم کرده که نگفته به افزایش یک سیلی. حکم اعدام است. سیلی چرا زدی؟ به چه دلیل؟ به چه قانون؟ باید قصاص بشود، باید سیلی بخورد.
آنچه که مربوط بهنظام است، ربطی به عمل من و شما ندارد. آنچه که مربوط بهنظام است، این است که در طول این قریب نیمقرن، بر اساس قوانین ما، یک سیلی هم بهناحق به کسی نزدند. طبق قانونها، خلاف قانون خیلی کارها میکند، آن ربطی به قانون ندارد. در طول این نیمقرن، یک سیلی هم بهناحق به کسی، قانون نزده. خب تا برسد به اینکه ما حق جامعهای را ضایع کنیم، به کشوری حمله کنیم، ضعیفی را سرکوب کنیم؛ طبق قانون، اینچنین چیزی اتفاق نیفتاده و نمیتواند اتفاق بیفتد، چون قانون که عوض نمیشود. قانون، قانون خداست.
و اگر روزی دو کار بشود: یکی اینکه این مفسدین بینالمللی و این گرگهای درنده، اینها شرشان از جامعه بشری کم بشود و هشت میلیارد مردم ساکن جهان، از آسیب اینها در امان بمانند؛ و دیگری اینکه در این کشور و هر جا نفوذ اسلام است، قانون تمدن اسلامی پیاده شود که انشاءالله خواهد شد. مأموریت اصلی این است.
ما که با کسی جنگ نکردیم و جنگ هم نداریم. آنهایی هم که عوضی، غلطانداز میگویند شما طرفدار جنگ هستید یا طرفدار صلح؟ ببین اینها عوضی است ها، واژه عوضی است. واژه اصلیاش چیست؟ واژه اصلیاش این است که شما تسلیم در مقابل دشمن را میپذیرید یا دفاع از کشور را. بحث دفاع و تسلیم است. میبینید بر کشورهای دیگر چه بهسادگی غالب میشوند و بر همه امورشان تصرف میشوند و آن ملت هم دیگر ناچار است تسلیم بشود. تسلیم چه کسی؟ تسلیم کسانی که هیچ قانونی ندارند، بر جان مردم، مال مردم، ناموس مردم، حیثیت، بر همه امور مردم مسلط میشوند. خب شما تسلیم را میپذیری یا دفاع را؟ عقل میگوید دفاع، شرع میگوید دفاع، قانون اساسی ما هم بر اساس عقل و شرع است.
دفاع، بعضیها بهاشتباه یا گاهی روی تسامح، اشتباه نیست، روی تسامح اشکالی هم ندارد، ولی تعبیر میکنند به هزینه دفاع. واقع مطلب این نیستها. واقع مطلب این است که آنچه در دفاع انجام بدهید، هزینه نیست، سرمایهگذاری است. نظیر آنچه که شما در کشاورزی دارید، نظیر آنچه که در قبل از عبادات، در جمادات دارید، در حیوانات دارید.
شما یک ساختمانی که میسازید، یک پول هم میدهید، کارگر میآید، این آهن را ضدزنگ میزند، هزینه کردید؟ باباجان، این سرمایهگذاری است، هزینه نیست که. برای کشاورزی، همانطوری که کود تهیه میکنید، بذر تهیه میکنید، زمین تهیه میکنید، آب تهیه میکنید، سموم ضد نباتی هم تهیه میکنید. این هزینه است؟ هزینه نیست، جزء سرمایهگذاری است. در مرغداری هم همینطور است، در گاوداری هم همینطور است، در دامداری هم همینطور است. غیر از این است؟ اینها را بهحساب سرمایهگذاری میگذارند، نه بهحساب هزینه. بله، تسامحاً می شود این حرف را گفت، اما واقعیت این است که اینها جزء بخش سرمایهگذاری است. اینجا هم همانطور است.
هزینه کجاست؟ هزینه وقتی است که جان و مال و ناموس و شرف و حیثیت و آزادی و اقتدار و بههرحال ایمان و فرهنگ و همه چیز را تحویل دشمن بدهی. این میشود هزینه. دزد آمده، و لو تو خودت را به خواب بزن، همه چیز تو را خب میبرد دیگر. هزینه این است.
بنابراین، جایگاه نظام مقدس جمهوری اسلامی و همه آنهایی که حالا در هر جای دنیا هستند بر اساس این ایده، و پایگاههای مقاومت و منطقه، اینها موضعشان این است که تسلیم ابداً، دفاع. دفاع با جهاد فرق میکند. جهاد احکام خاص خودش را دارد که مثلاً در یک سالی، به یک نوع، باید انجام بشود، برای مستضعفینی که زیر سلطه مستکبرین هستند و آزادشدن آنها. بعد شرایطی دارد که حالا از جمله شرایط آن، از دوش بعضی افراد برداشته است. مثلاً زنها وظیفه ندارند، در جهاد واجب نیست بر آنها، یا دیگری یا معلول یا بههرحال مریض یا غیره. اما دفاع اینطوری نیست. برای دفاع همه موظفاند به نسبت قدرتشان، هر کاری از دستشان ساخته باشد انجام بدهند، ولی تسلیم نشوند.
اینجا واژه تسلیم، آن هم تسلیمی که در مقابل آن، واژه دفاع است، نه مسئله جنگوصلح. به این باید خیلی توجه داشت. واژهها در فریب مردم خیلی نقش دارد، برایناساس که باید واژهها را خوب بدانند و خب در تهاجم دشمن، جنگ، جنگ ترکیبی است، اما شاخصه هجوم که دشمن بازور و با بالاخره قلدری وارد میشود، قبل از همه چیز مسائل نظامی است. در عین حالی که آن یکبخشی از این است. مسائل نظامی، اگر دشمن سرزمین را مسلط شود، بعد خودبهخود سلطه پیدا میکند، اقتصاد هم به دست میگیرد، فرهنگ را هم به دست میگیرد، مسائل مختلف دیگر را هم به دست میگیرد، اختیارات مردم را هم به دست میگیرد؛ بنابراین، شاخصه نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، دفاع نظامی است.
این در سطح جهان موضعش این است. موضع نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، موضع حق در مقابل باطل است و عنایت دارید گاهی در گزارشها، مثلاً گزارش میدهیم عملکرد حالا یک روز یا یک ماه یا یک سال یا یک دهه، گزارش میدهیم. اما ارزش کاری که برای دفاع از حق، نیروهای مسلح دارند، آن رقمی است و عددی است که نمیشود گزارش داد. چرا؟ به شرطی که او تنها یک کار موردی و شخصی و نمیدانم، دوازده ساعت کار، نیست و بگویم این با این کیفیت، ارزشش این است، بلکه در ثواب آنچه که در جامعه میگذرد، از حفظ خون مردم، حفظ ناموس مردم، آنچه که از امنیت مردم، اقتصاد مردم، اول میگویید امنیت، بعد کار. اینطوری است دیگر، اول امنیت، بعد کار. از مادری که بچهاش را شیر میدهد، چقدر ثواب دارد؟ این نیروی نظامی در آن شریک است که این مادر نصف شب با امنیت حرکت میکند، بچه را نوازش میکند، شیر میدهد. تا استاد دانشگاهش، استاد حوزهاش، تا کارگرش، تا کشاورزش، این نیروهای مسلح نظام مقدس جمهوری اسلامی در ثواب همه اینها شریک است. این دیگر با قلم و رقم و عدد نمیشود. این که در دین خدا بیان شده، مقام شهادت است و مقام عند ربهم هست. خب آن جهتش همین است.
و این هم باید باشد در نظر که خب شهادت بالاترین مقام است. شهادت بالاترین مقام است. سؤال این است که قاعده بر این است که «ما مِن عام إلّا و قد خُصّ[۴]» (هیچ عامی نیست مگر اینکه تخصیص خورده) هر مورد عمومی، تخصیص هم میخورد، یعنی چه؟ یعنی استثناء دارد. اگر شهادت بالاترین مقام است، کلی آن، این است. آیا این هم استثناء دارد؟ بله، این استثناء دارد. یعنی چه؟ یعنی میشود که کسانی ثوابشان بالاتر از ثواب شهید باشد. چطور؟ آن، این است که کسانی که برای کمک به حق و ابطال باطل، اینها بهتماممعنی آماده باشند و با دشمن بجنگند، اما دشمن را ناکام کنند و زنده بمانند، و بعد از آن هم که زنده ماندند، آن راه به سمت هدف را تعقیب کنند. شهادت هدف نیستها، پیادهکردن دین خدا هدف است. دین خدا ناموس خداست، بالاترین مسئله است. یعنی ارزش آن، آن قدر هست که پیغمبران در پای آن شهید میشوند. دانی، فدای عالی میشود، عالی که فدای دانی نمیشود. معلوم میشود، دین خدا حتی از پیغمبران بالاتر است. پس هدف آن است، هدف شهادت نیست. شهادت در راه هدف است، ارزشش بهخاطر هدف است.
بنابراین، کسانی که با همه وجود، باایمان، برای حفظ حق، برای حفظ دین خدا، برای حفظ ناموس، برای حفظ خون مردم، برای نجات بشریت، و لله، با همه وجود آمادگی دارد برای مبارزه، اما شهید نمیشود، در عین حالی که آرزوی شهادت دارد، میماند و کار انجام میدهد. کار برای وصول به قله، به آن هدف که دین خداست، حق است، عدل است، این ثوابش از شهید بالاتر است. اینطوری است دیگر؛ بنابراین، همانطور که بیان فرمودند، نظر امام بود، نظر آقا بود، در جهت این که در داخل این سازمان مقدس، خللی ایجاد نشود، مشکلی ایجاد نشود، انحرافی ایجاد نشود. مسلماً نیروهای قضایی و اطلاعاتی باید برای اینکه از درون تهی نشود، خیلی مراقبت کنند که آنها را حفظ کنند که همه امور و ارزشها به برکت وجود اینهاست.
خب طبعاً نوع کار شما هم که به همان تمثیلی که عرض کردم که خب این آهن را ضدزنگ میزنند که فاسد نشود و إلّا رطوبت پودرش میکند، گاهی وسوسهها ممکن است که یک مسئول را، اگر حفاظت نشود، منحرف کند. هست دیگر، میشود؛ بنابراین این حفاظت، مثل حفاظتی که یک پدر و مادر بافرهنگ از بچهشان میکنند، همه جهات را نگاه میکند، بچهاش هرزه نباشد، تنبل نباشد، بیکاره نباشد، بدزبان نباشد، بیادب نباشد. ببینید، برای چیست؟ دوستش دارد. بهترین دوست نیروهای مسلح شما هستید. خیلی قدرتان را بدانید.
که خب، خود اینکه الحمدلله نیروهای مسلح با سرفرازی در طول این مدت، از زمانی که ارتش جمهوری اسلامی با بیعت با امام به وجود آمد تا امروز، و همه نیروهای مسلح میبینید سر عهد و وفایشان هستند، ارتش مکتبی، تا برسد به آنهایی که از درون انقلاب برخاستند، مثل سپاه و بسیج و نیروهای مقتدر و امین انتظامی در جمهوری اسلامی ایران که چقدرهایشان وسیله منافقین داخلی در اغتشاشها، در کف خیابان شهید شدند. شما به کارتان ایمان دارید، مأجور خواهید بود و در این جهت خیلی تلاش بشود، خیلی تلاش بشود که هم حفظ بشوند، هم حقی از کسی ضایع نشود.
از این که لطف فرمودید، تشریف آوردید، بنده تشکر میکنم. دعا میکنم انشاءالله که بیشازپیش موفق باشید. عرض بنده تمام است. اگر یکوقتی، سؤال یا فرمایشی دارید، در خدمتتان هستم. صلوات بفرستید.
[۱] رعد، آیه ۱۷
[۲] بقره، آیه ۱۷۹
[۳] بقره، ایه ۱۷۹
[۴] اشاره به یکی از قواعد اصولی و فقهی
نماینده ولی فقیه در خراسان جنوبی و امام جمعه بیرجند| سید علیرضا عبادی